1- مستفاد از مواد 230 و 232 و ا
طلاق ماده 538
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 با الحاقات و اصلاحات بعدی این است که تقدم استیفای حق مدعی خص
وصی در پرداخت ضرر و زیان ناشی از محل تامین (در فرض سوال دستور اخذ وجه الکفاله دادستان) اعم از این که عملیات اجرایی ناظر به اخذ وجه الکفاله کلا یا جزئا صورت گرفته باشد امکان پذیر و فاقد منع قانونی است مشروط به این که حکم به پرداخت ضرر و زیان صادر و قطعی و لازم الاجرا شده باشد. 2- در فرض سوال که ضرر و زیان مدعی خص
وصی در اجرای ماده 538
قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 از محل اجرای قسمتی از تامین کیفری (وجه الکفاله ماخوذه) پرداخت گردیده و مبالغ پرداختی به مدعی خص
وصی بیش از یک چهارم موضوع دستور اخذ وجه الکفاله در ماده 236 قانون مذکور است صدور دستور دادستان نسبت به مبلغ مازاد یک چهارم ماخوذه که عملیات اجرایی ناظر به آن خاتمه یافته (به مدعی خص
وصی در اجرای حکم ضرر و زیان پرداخت شده) منتفی است. در واقع در فرض سوال عملیات اجرایی جزئا خاتمه یافته است. بدیهی است اگر بخشی از وجه الکفاله از کفیل اخذ ولی به مدعی خص
وصی تحویل نشده باشد با توجه به عدم ختم عملیات اجرایی (حتی نسبت به این قسمت) مازاد بر یک چهارم به کفیل مسترد می شود.