ماده 1005 قانون مدنی

ماده 1005 ق م

ماده 1005 ق.م

ماده 1005 مدنی

ماده 1005 ق مدنی

متن کامل ماده 1005 قانون مدنی. ماده 1005 ق م ماده 1005 ق.م ماده 1005 مدنی ماده 1005 ق مدنی

ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی

ماده ۱۰۰۵ ق م

ماده ۱۰۰۵ ق.م

ماده ۱۰۰۵ مدنی

ماده ۱۰۰۵ ق مدنی

متن کامل ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی. ماده ۱۰۰۵ ق م ماده ۱۰۰۵ ق.م ماده ۱۰۰۵ مدنی ماده ۱۰۰۵ ق مدنی

ماده 1005 قانون مدنی

ماده 1005 - اقامتگاه زن شوهردار همان اقامتگاه شوهر است مع ذلک زنی که شوهر او اقامتگاه معلومی ندارد و همچنین زنی که با رضایت شوهر خود و یا با اجازه ی محکمه مسکن علیحده اختیار کرده می تواند اقامتگاه شخصی علیحده نیز داشته باشد

ماده 1005 قانون مدنی مصوب 1307/02/18

ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی

ممشاهده ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی مصوب 1307/02/18

قانون مدنی / ماده 1005

ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی

پایگاه جامع قوانین و مقررات جمهوری اسلامی ایران مصوب ۱۳۰۷/۰۲/۱۸

متن ماده 1005
قانون مدنی

مصوب ۱۳۰۷/۰۲/۱۸
  • ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی

    متن کامل 1005 ماده

    مصوب ۱۳۰۷/۰۲/۱۸
متن ماده ۱۰۰۵

ماده 1005 - اقامتگاه زن شوهردار همان اقامتگاه شوهر است مع ذلک زنی که شوهر او اقامتگاه معلومی ندارد و همچنین زنی که با رضایت شوهر خود و یا با اجازه ی محکمه مسکن علیحده اختیار کرده می تواند اقامتگاه شخصی علیحده نیز داشته باشد

ماده 1004 - تغییر اقامتگاه به وسیله ی سکونت حقیقی در محل دیگر به عمل می آید مشروط بر این که مرکز مهم امور او نیز به همان محل انتقال یافته باشد.

نمایش ماده

ماده 1006 - اقامتگاه صغیر و محجور همان اقامتگاه ولی یا قیم آن ها است.

نمایش ماده
1
نظریه مشورتی شماره 92-9/16-2041 - مورخ 1393/01/26
وفق ماده 1005 ق مدنی اقامتگاه زن شوهر دارد به صورت دقیق وکامل بیان شده است زنی بدون رضایت شوهر خویش وبدون اخذ اجازه از محکمه به طور قهر ویا هر علت دیگری منزل شوهرش را که مثلا در تهران بوده ترک و به منزل پدری خود که مثلا در قم می­باشد آمده است وطی دادخواست دعوای مطالبه مهریه یا نفقه ویا سایر دعاوی را در محاکم خانواده قم به اعتبار ماده12 قانون حمایت خانواده مطرح کرده است و اقامتگاه خود را در قم اعلام داشته حال سئوال این است با توجه به تعریف ماده1005 ق مدنی از اقامتگاه زن شوهردار آیا محاکم خانواده قم در فرض سئوال صالح به رسیدگی می­باشند یا خیر./ع
2
نظریه مشورتی شماره 97-17-921ع - مورخ 1398/08/25
احتراما همان طور که اطلاع دارند به موجب بند 1 ماده 18 قانون گذر نامه برای اشخاصی که کمتر از 18 سال تمام سن دارند با اجازه کتبی ولی یا قیم می توان گذرنامه صادر نمود و نیز ماده 22 همین قانون می گوید نام نوزادانی که از مادران ایرانی مقیم خارج هنگام توقف آنها در ایران متولد می شوند در گذر نامه مادر ثبت می شود در حال حاضر با توجه به همراه نداشتن گذرنامه ها قاعدتا گذرنامه مستقل صادر می شود و در این مورد نیازی به جلب موافقت پدر نمی باشد و همچنین در مواردی که در خارج از ایران شوهر ایرانی در محل تولد نوزاد حاضر نباشد. به علاوه در خصوص بانوان متاهل ایرانی نیز بر اساس بند 3 ماده 18 قانون گذرنامه زنان شوهر دار ولو کمتر از 18 سال تمام با موافقت شوهر و در موارد اضطراری با اجازه دادستان می توانند گذرنامه دریافت نمایند زنانی که با شوهر خود مقیم خارج هستند و زنانی که شوهر خارجی اختیار کرده و به تابعیت ایرانی باقی مانده اند از شرط این بند مستثنی هستند لذا این گونه به نظر می رسد که قانونگذار محترم در تنظیم قانون گذرنامه بیشتر بر جنبه داخلی و موضوع خروج از کشور تمرکز داشته و با هدف حفظ وحدت و کیان خانواده و اقتدار پدر به عنوان سرپرست تلاش نموده است تا با مکانیزم پیش بینی شده در این قانون از تصمیمات آنی و یک طرفه توسط افراد زیر 18 سال و بانوان شوهردار جهت خروج از کشور جلوگیری نماید با توجه به شرایط دریافت گذرنامه برای افراد فوق الذکر در داخل کشور در صورتی که بهر دلیلی از جمله مجهول المکان بودن حبس عدم موافقت و یا به هر نحو دیگری ولی قهری فرزند و شوهر در دسترس نباشند قانونگذار امکان حل مشکل را از طریق مراجع قضایی در نظر گرفته است و در نهایت در صورت عدم دریافت گذرنامه نیز شخص متقاضی با موضوع نداشتن مدرک هویتی مراجعه نمی گردد اما همین موضوع در خارج از ایران شرایط دشواری را برای ذی نفع ایجاد خواهد نمود و لذا صدور گذرنامه برای فرزندان زیر 18 سال و نیز بانوان شوهردار که به هر دلیلی موافقت ولی و شوهر را نمی توانند دریافت نمایند مشکلات و خطرات فراوانی برای آنها وجود می آورد در خارج از کشور گذرنامه به عنوان تنها سند هویتی افراد محسوب شده و نداشتن آن نه تنها موجب بی هویت شدن و خروج فرد از دایره شمول حمایت های حقوقی کنسولی و سیاسی دولت ایران خواهد شد بلکه باعث به وجود آمدن مشکلات خاصی از جمله ایجاد مشکلات اقامتی عدم امکان ادامه تحصیل و ثبت نام در مدارس اختلال در کسب درآمد و جلوگیری از رفت و آمد آنها به کشور و دور شدن بیش از پیش از فرهنگ اصیل ایرانی و اسلامی و نیز سرزمین مادری آنها خواهد شد متاسفانه تعداد قابل توجهی از بانوان ایرانی و فرزندان زیر 18 سال آنها به سبب اینکه همسر آنها به دلایل مختلف ( مثلا جدا شدن در دادگاه محل بدون ثبت ایرانی و دادن حضانت به مادر مفقود بودن شخص مخالفت با نظام آزار دادن زن و. ..) از حضور در نمایندگی و اعلام رضایت کتبی خودداری می نمایند با مشکل دریافت گذرنامه و اجازه خروج از ایران مواجه شده و به همین دلیل و ترس از اینکه در صورت مسافرت به ایران امکان خروج برای آنها میسر نباشد از سفر به ایران خودداری می نماید و این امر صدمات روحی و روانی زیادی را برای آنها ایجاد نموده است با توجه به مطالب فوق و به منظور ایجاد وحدت رویه در برخورد با این اشخاص و با اشاره به ماده 1187 قانون مدنی و نظریه مشورتی اداره کل حقوقی قوه قضاییه به شماره 7/2522 مورخ 27/4/1388در مواردی که دسترسی به ولی یا قیم افراد صغیر یا بالغ غیر رشید نباشد در صورت نیاز اعطای گذرنامه و اجازه خروج از کشور صرف تقاضای ذی نفع و صدور دستور از جانب دادستان به صورت اداری کفایت نموده وبلا اشکال است و ماده 1229 قانون مدنی در مورد اختیارات کنسول جمهوری اسلامی ایران در خارج از کشور و برداشت موسع از ماده 22 قانون گذرنامه و بند 3 و ماده 18همین قانون سایر قوانین و در نهایت مد نظر قرار دادن مصلحت اتباع کشور در خارج خواهشمند است دستور فرمایند ضمن بررسی همه جانبه موضوع از نظر حقوقی و مطابق با قوانین جاری کشور و با عنایت به نتیجه پرونده های احتمالی که با موضوع فوق علیه همکاران بخش کنسولی نمایندگی ها مطرح شده است اعلام نمایند آیا با استناد به ماده 1229 و سایر قوانین مامورین کنسولی می توانند با در نظر گرفتن مصلحت این گونه فرزندان و زنان بدون رضایت پدر و شوهر اقدام به صدور گذرنامه نمایند و در مرحله دوم چنانچه برای کنسول مشخص گردد پدر فرزند و یا شوهر زن از کشور خارج شده و در ایران حضور ندارند با توجه به ماده 1006 و 1005 قانون مدنی آیا می تواند نسبت به تغییر محل اقامت و صدور مجوز خروج آنها از کشور اقدام نماید؟ به علاو دریافت نظر اداره کل حقوقی قوه قضاییه در خصوص موضوع فوق و اعلام نتیجه به این اداره جهت اقدامات بعدی موجب امتنان خواهد بود./ع
3
نظریه مشورتی شماره 98-127-875 ح - مورخ 1398/06/24
1-در اختلافات خانوادگی چنانچه شوهر دادخواست الزام به تمکین طلاق به طرفیت همسرش مطرح نماید با توجه به ماده 1005 قانون مدنی که اعلام نموده اقامتگاه زن همان اقامتگاه شوهر است باید در محل اقامت خودش طرح دعوی نماید هر چند همسرش در شهر دیگر ساکن باشد یا مطابق ماده 12 قانون حمایت خانواده باید در محل سکونت زوجه طرح دعوی کند. 2-در صورتی که زوجه در یک دادخواست برای فرزندان خود که تحت حضانت وی می باشند اقامه دعوی نماید آیا نفقه تمامی فرزندان یک خواسته محسوب می شود یا مطالبه نفقه هر یک از فرزندان در یک دادخواست دعوی مستقل محسوب می شوند و هزینه دادرسی بر مبنای نفقه هر یک از فرزندان باید جداگانه محاسبه و پرداخت شود./ع
4
نظریه مشورتی شماره 703-1/127-95 - مورخ 1395/06/10
مقدمه 1- طبق اصل اولیه ماده 11 ق. آ.م) طرح می¬بایست در اقامتگاه خوانده صورت پذیرد مقدمه2- وفق ماده 1005 ق مدنی اقامتگاه زن شوهر دار اقامتگاه زوج می باشد. با این دو مقدمه بفرمائید در صورتی که زنی منزل مشترک را ترک و به منزل پدر و مادرش در شهر دیگری رفته باشد آیا زوج می تواند بر علیه وی دعاویی از قبیل تمکین و طلاق و غیره را در اقامتگاه خویش که همانا اقامتگاه زوجه نیز می باشد مطرح بکند یا خیر؟حالی که علم داریم زوجه در این آدرس سکونت نداشته و اخطاریه به دستش نخواهد رسید؟
ماده 1005 قانون مدنی

ماده 1005 ق م

ماده 1005 ق م

ماده 1005 ق.م

ماده 1005 ق.م

ماده 1005 مدنی

ماده 1005 مدنی

ماده 1005 ق مدنی

ماده 1005 ق مدنی

ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی

ماده ۱۰۰۵ ق م

ماده ۱۰۰۵ ق.م

ماده ۱۰۰۵ مدنی

ماده ۱۰۰۵ ق مدنی

متن کامل ماده ۱۰۰۵ قانون مدنی. ماده ۱۰۰۵ ق م ماده ۱۰۰۵ ق.م ماده ۱۰۰۵ مدنی ماده ۱۰۰۵ ق مدنی

ماده 1005 قانون مدنی

ماده 1005 ق م

ماده 1005 ق.م

ماده 1005 مدنی

ماده 1005 ق مدنی

متن کامل ماده 1005 قانون مدنی. ماده 1005 ق م ماده 1005 ق.م ماده 1005 مدنی ماده 1005 ق مدنی

مرجع خدمات حقوقی وکیلیک

VAKILIK.COM